Psychoterapia NLP

Psychoterapia NLP to krótkoterminowa postać psychoterapii. Jest nastawiona na konkretny cel, który ustalamy wraz z terapeutą.

Prawdopodobnie jest jedną z niewielu form psychoterapii, w której spożytkowuje się poczucie humoru i kładzie nacisk bardziej na zasoby, niż tylko problemy.

Psychoterapia NLP jest samodzielną formą psychoterapii uznawaną przez Europejskie Towarzystwo Psychoterapii (EAP). Znajduje zastosowanie w leczeniu nerwic, zaburzeń osobowości, nałogów, zaburzeń depresyjnych i lękowych, w kryzysach osobistych, neutralizacji stresu, konfliktach małżeńskich i rodzinnych.

Jest odmianą terapii strategicznej, a więc nastawionej na cel, który formułuje pacjent we współpracy z terapeutą. Zwykle przyjmuje formę terapii krótkoterminowej, a spotkania odbywają się raz w tygodniu.

Szczególną cechą psychoterapii NLP jest to, że widzi pacjenta jako osobę, która posiada w sobie wszystkie zasoby potrzebne do dokonania oczekiwanej przez niego zmiany – zarówno w przeżyciach wewnętrznych, jak i zewnętrznym działaniu.

Trudności i objawy traktuje jako wspaniały start i okazję do rozwoju i odkrycia w sobie nowych możliwości. Zmienia perspektywę myślenia o sobie i innych – z perspektywy problemu na perspektywę rozwiązania.

Stwierdzenie “jestem uparta” może oznaczać “umiem się upierać”, a to w pewnych kontekstach (jak np. przy załatwianiu skomplikowanej sprawy) jest cechą bardzo pożyteczną. Pozostaje odnaleźć inne sposoby działania w sytuacjach, w których z kolei lepiej sprawdza się elastyczność. Uparte eksperymentowanie doprowadza do rozwinięcia umiejętności elastycznego działania.

Konflikt wewnętrzny, napięcie wewnętrzne, lęk konfrontuje nas z naszymi ważnymi, głębokimi potrzebami, które kierują naszą uwagę w stronę nakreślenia nowej wizji przyszłości, w której wyzwolimy się z nacisków otoczenia i zrealizujemy siebie w zgodzie z własnymi priorytetami i bez naruszania praw innych osób.

Przeszłość NLP traktuje jako potencjalne źródło siły:

• pozwala zobaczyć przeszłe wydarzenia z innej perspektywy,
• zmienić lub zaakceptować uczucia dotyczące wydarzeń z przeszłości,
• krytyczny głos wewnętrzny zamienić w głos dodający odwagi,
• a prześladujący obraz porażki zamienić w wizję różnych sposobów opanowania trudnej sytuacji.

A ponieważ wspomnienia są tylko pamięcią zdarzeń z przeszłości, zdarzeń, które już nie istnieją, możemy pamiętać je w sposób, w jaki tego chcemy. Niektóre przeżycia warto zapomnieć. Warto zapomnieć o porażkach, kiedy już wyciągniemy z nich wnioski. Warto pamiętać uczucia związane z satysfakcją i zadowoleniem, by dodawały energii do działania i rozwoju.